قرآن بخوان تا می توانی شاید فردا نتوانی ....

قرآن در زندگی شاعر بلندآوازه شیعی سید محمد حسین شهریار بهجت تبریزی

 

  ٢٧شهریور  روز "شعر و ادب فارسی"  و روز بزرگداشت "استاد سید محمد حسین بهجت تبریزی " ملقب به شهریار؛ در واقع سالروز مرگ این شاعر بلند آوازه است که ای کاش روز تولد این شاعر برای بزرگداشت او و روز شعر و ادب فارسی برگزیده می شد.

شاعری که شعر های زیبای ولایی او (در مدح امیر مومنان و امام حسین علیها السلام )نامش را در شمار شاعران اهل بیت بلند آوازه کرده است.

در سال گذشته، سریالی از زندگی این شاعر آذری زبان، در صدا وسیمای جمهوری اسلامی به نمایش درآمد ،که چهره این شاعر شیعی را در اذهان عمومی خدشه دار کرد .هرچند که این سریال، توسط کارگردان صاحب نام  و سبک  سینمای ایران، "کمال تبریزی" کارگردانی شده بود؛ اما این سریال نتوانست شخصیت چند بعدی این سید شاعر را به زیبایی به تصویر بکشد مخصوصا هنگامی که زمان میانسالی شهریار فرا رسید.واز زمان میانسالی به بعد،این سریال حالت طنزگونه ای به خود گرفت .( هنرپیشه زمان میانسالی و پیری شهریار بازیگر طنز سریالهای تلویزیونی ایام ماه  مبارک رمضان است ، که هم اکنون در سریال طنز شبکه پنج  مامور بدرقه  به بازی مشغول است )

فرزند شهریار در اعتراض به این سریال واقعیاتی را عنوان کرد که در شماره ١٩٠٨٠ روزنامه کیهان چاپ و موجود می باشد و دوستان عزیزم برای خواندن این صفحه می توانند به این لینک مراجعه کنند:

http://www.magiran.com/npview.asp?ID=1616778

فرزند شهریار  خانم "مریم بهجت تبریزی" در قسمتی از اعتراضات خود عنوان کرده اند:

پدرم فردی متدین و مذهبی بودند ولی در این فیلم این طور نشان داده نشده است. ایشان حافظ قرآن بودند وآن قدر قرآن خوانده بودند که زبان عربی را از این طریق یاد گرفته بودند.

آری! در واقع ...از شاعری که به سختی تحت تاثیر حافظ شیرین سخن بوده ، حافظ را استاد خود می دانسته، و خود را دنباله رو حافظ؛ هرگز جز این، انتظاری نمی رود. به هر حال ما در عصری زندگی می کنیم که تمامی رسانه های جمعی دست در دست هم داده اند که خیلی از حقایق ، واژگون جلوه کند و ما نتوانیم آن را به واقعیت بفهمیم. پس خود باید به دنبال حقیقت رفته و آن را دریابیم .حقایقی که از این شاعر فرزانه در دست است بیانگر خط مشی زندگی اوست که وی را محبوب خاص وعام کرده است.

در پایان شعری را از این سید بزرگوار  در وصف مولا یمان علی علیه السلام می آورم که خواندنش در ایام شهادت امام شیعیان  به نوعی زیارتی از ایشان  است :

علی آن شیر خدا شاه عرب     الفتی داشته با این دل شب

  شب ز اسرار علی آگاه است    دل شب محرم سرالله است

  شب علی دید به نزدیکی دید     گرچه او نیز به تاریکی دید

  شب شنفته است مناجات علی    جوشش چشمه ی عشق ازلی

 شاه را دیده به نوشینی خواب     روی بر سینه ی دیوار خراب

 قلعه بانی که به قصر افلاک     سر دهد ناله ی زندانی خاک

 اشگباری که چو شمع بیزار     می فشاند زر و می گرید زار

 دردمندی که چو لب بگشاید      در و دیوار به زنهار آید

 کلماتی چو در آویزه ی گوش    مسجد کوفه هنوزش مدهوش

 فجر تا سینه ی آفاق شکافت     چشم بیدار علی خفته نیافت

 روزه داری که به مهر اسحار     بشکند نان جوین افطار

 نا شناسی که به تاریکی شب     می برد شام یتیمان عرب

 پادشاهی که به شب برقع پوش    می کشد بار گدایان بر دوش

 تا نشد پردگی آن سر جلی        نشد افشا که علی بود علی

 شاهبازی که ببال و پر راز      می کند در ابدیت پرواز

 شهسواری که به برق شمشیر    در دل شب بشکافد دل شیر

 عشقبازی که هم آغوش خطر     خفت در خوابگه پیغمبر

 آن دم صبح قیامت تاثیر          حلقه ی در شد از او دامنگیر

 دست در دامن مولا زد در      که علی بگذر و از ما نگذر

 شال شه وا شد و دامن بگرو     زینب اش  دست به دامن که مرو

 شال می بست و ندایی مبهم         که کمربند شهادت محکم

 پیشوایی که ز شوق دیدار       میکند قاتل خود را بیدار

ماه محراب عبودیت حق        سر به محراب عبادت منشق

 میزند پس به لب او کاسه ی شیر   میکند چشم اشارت با سیر

 چه اسیری که همان قاتل اوست     تو خدایی مگر ای دشمن دوست 

 در جهانی که همه شور همه شر     ها علیُ بشرُ  کیف  بشر 

 کفن از گریه ی غسال خجل         پیراهن از رخ وصال خجل

 شبروان مست ولای تو علی       جان عالم به فدای تو علی

                                                  

                                             ( شهریار ) 

                        


 


 

...

پيام هاي ديگران()        link        ۱۳۸٧/٦/٢٦ -